De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID”

kelende bellen. De hele wereld leek ermee vervuld en Lea had het gevoel, alsof ze reed door een vreemde stad. Vaak ’s morgens, bij het aankleden, voor het raam van haar kamertje, met het onveranderlijk uitzicht op de timmermanswerkplaats van buurman Van der Pol, had ze zich afgevraagd, hoe het wel zou voelen, plotseling wakker te worden in een vreemde stad, uit te zien op een fleurige, brede straat, of op een park met fonteinen -—•, zoals ze die kende van prentjes in haar aardrijkskundeboek —, dit leek erop! Het stadje was wel niet veranderd, maar zij-zelf, en ze reed in een rijtuig en daardoor leken straten en huizen dezelfde niet meer.

Even voorbij de sluis begon de drukte al en de koetsier moest langzaam rijden. Allerlei rijtuigen, eigen equipages en huur-vigilantes, gingen langs de raampjes voorbij en in de schemering zagen de beide meisjes lichte vlekken van damesjaponnen, meisjesjurken, witte herenhemden, maar het duurde telkens te kort om gezichten te onderscheiden. Arren reden er ook tussen door, en er werd gezwenkt en geweken, geroepen en geschreeuwd en gelachen -—, het stadje leek uitgelopen.

Hel schenen de lichten uit ,,De Waakzaamheid” over de sneeuw, want wijd stonden, boven de hoge stoep, de brede, bruine deuren open.

Let en Lea hadden nog nooit in ,,een koets” gereden, ze waren ook nog nooit in ,,De Waakzaamheid” geweest, ze kenden het grote, deftige koffiehuis alleen van buiten. Het lag met zijn achterzijde over het water gebouwd, en wie daar ’s zomers in een roeibootje voer, of wie met de raderboot reisde naar Oudveen, die kon de „grote lui” op de brede veranda zien zitten, terwijl beneden aan de lange steiger hun zeilschepen dobberend te wachten lagen. Alles wat diezelfde „grote lui” aan feesten vierden, had in „De Waakzaamheid” plaats, maar ook daar stond het leven van de beide meisjes natuurlijk helemaal buiten. Leerlingen uit de hogere klasen waren er eens geweest, toen de beroemde man, de grote Jan ten Brink, voor het

179