De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID"

zich toe, nam haar potlood en scheen even later volkomen in haar studie verdiept.

„Hoe zei je ook weer dat dat meneertje heette?” vroeg Lea na een ogenblik onverwacht. Als dat nu geen diplomatieke slimheid was! En de list lukte. Let keek op, werd vuurrood, maar zei zonder haperen: „Wim Wendelaar.” Ze had dus aldoor, was Lea’s conclusie, aan hem zitten denken! Anders had ze allicht gevraagd: „Wie?” of „Waar heb je het over?” zó midden uit de staten van Zuid-Amerika!

„Hoe oud zou hij zijn?”

„Een jaar of twee-en-twintig, denk ik.” Ze deed haar best zakelijk-kalm te antwoorden, maar eer ze er aan dacht, praatte ze alweer over hem door, met diezelfde schittering van zoeven in haar ogen:

„Wist jij dat hij hier in de buurt woonde? Ja, nog maar kort. Ze hebben een fabriek....”

Haar stem werd dof, haar stem zonk in. Ze dacht aan haar eigen milieu, ze overzag ineens het volkomenonmogelijke, het hopeloos-onbereikbare....

„Eigenlijk gezegd,” begon Lea, „heb ik toch wel zin in dat feest. We zouden er samen kunnen heengaan , jij en ik.”

Let begreep niet dadelijk dat Lea het tegen haar had, Ze keek vragend, omdat ze Dolf geen antwoord hoorde geven.

„Jij en ik, bedoel ik,” herhaalde Lea.

„Ik...?” Haar hele gezicht leefde op. „Maar dat kan niet, de kaarten zijn van jullie.”

„TMeen,” lachte Lea. „De kaarten zijn feitelijk van jou. Jij bent „juffrouw Schaap” vanavond. Jij hebt ze in ontvangst genomen....”

Let wilde iets zeggen, maar daar waren de ouders en Daafje weer terug. Op een wenk van Let besloot Lea er nog over te zwijgen. Een ogenblik later ging ze, door de stille avond, over de licht-besneeuwde straat, naar haar eigen huis terug.

169