De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

De volgende morgen op het plein liep Jeanne Sixma zo voortdurend naar Lea te kijken, alsof ze haar voor het eerst van haar leven zag, en ineens kwam ze op haar af: „Jullie schijnt kaarten voor het feestte hebben gekregen!” ,,Ja....”, zei Lea verbaasd over Jeanne’s ongewone houding. „Hoe weet je dat?”

„Natuurlijk van een van de vrienden van mijn broer!” antwoordde Jeanne hooghartig. En weer keek ze Lea zo opmerkzaam aan, als moest ze straks een opstel over haar maken.

„Heeft hij ze aan jou gegeven?”

„Neen, hoezo...?” hield Lea zich onnoozel.

„Hè, wie kan dat dan geweest zijn? Hij was zó gecharmeerd, hij kwam thuis bij ons en hij zei: „Ik heb de kaarten aan de dochter van meneer Schaap gegeven” —-, en toen begon hij een beschrijving.... zó mooi en zó lief, en zó aardig.... neen, dat klopte helemaal niet.”

„Dank je wel voor het compliment!”

Maar Jeanne hoorde het niet eens, zozeer was ze met het raadsel vervuld.

„Heb jullie misschien een logee?’

„Ook dat!”

„Dan was het die....”

„Neen, dat kan niet, want onze logee is een manspersoon.”

„Hè, wat flauw....”

„Kun je het niet raden?”

„Absoluut niet.”

„Kijk eens rond. Denk eens na. Wie komt het meest bij ons aan huis?”

„Alsof ik dat weet!” ,

„Neen,” zei Lea rustig. „Dat interesseert je natuurlijk in het minst niet. Ik zal het je dan maar zeggen. De schoonheid in kwestie, waar die vrind van je broer zo gecharmeerd van was, is niemand anders dan Let.”

„Die....”

„Dezelfde.”

170