De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID”

Dolf, er zal toch zeker geen nare boodschap van thuis voor haar zijn...?”

Half besloten kwam ze overeind, maar daar was Let juist weer terug. En ze keek helemaal niet angstig of ongelukkig —, integendeel. Ze had een kleur en haar ogen schitterden. Eer Lea wat vragen kon, had ze haar al een envelop overhandigd.

,,Hier, voor jou.... Maar stel je voor, ze hebben mij voor jou aangezien!”

„Wat vertel je me nu allemaal?” vroeg Lea stom verbaasd. Ze scheurde de envelop open en nam er twee kaarten uit.

„Waar is dat voor?”

„Voor het feest natuurlijk!”

„Welk feest...?”

„Wel, het liefdadigheidsfeest in „De Waakzaamheid.” Verbeeld-je, Lee, hij zei: „Voor u en uw vriendin.... of een vriend.... we hebben zóveel hulp en raad van uw vader ondervonden.” En toen sprak hij een hele poos over je vader. Hij vond, dat ik niets op hem leek. Ik had moeite om niet te lachen, ik had bijna gezegd: „Als u maar goed kijkt, zult u wel een gelijkenis ontdekken,” maar dat durfde ik natuurlijk niet. En hij zei: „U komt toch zeker in „De Waakzaamheid”? En we hebben nog een hele poos staan praten. Toen hij wegging zei hij weer: „Tot de avond van het feest dan, juffrouw Schaap”. Je ziet, hij hield mij voortdurend voor jou!”

In sprakeloze verbazing zat Lea haar vriendin aan te staren. Ze leek een ander mens. Ze praatte, ze lachte, haar ogen schitterden. Er was een wonder met haar gebeurd.

„Over wie heb je het toch voortdurend?”

„Over die meneer Wendelaar natuurlijk. Je hebt je vader toch zeker wel over hem horen spreken?”

Lea bedacht zich even.

„Ja, nu je het zegt. Ik heb hem ook wel met vader zien praten op straat. Hij is nogal klein van stuk, nietwaar?”

167