De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

En later zaten ze weer rustig te praten.

„Is mijnheer Doezer al lang ziek?” vroeg Dolf. Hij had bij Kroon op school wel eens over hem horen spreken. „O ja, met mijn verjaardag al. Toen was hij al zo erg, dat Anna niet kon komen. Weet je wel, Let, dat ze toen nog zei op school: ,,Ik zou zo graag eens in een Loofhut willen zijn?” En dat we het toen nog over Joden en Israëlieten hadden?”

„Wat was dat voor een geleerd debat?” vroeg Dolf lachend. En Lea zuchtte verlicht. Dat ze zó haar geheime gedachten had kunnen verraden, zoeven, en dat Let haar ook zo bliksemsnel had begrepen. Maar nu dacht ze er niet meer aan....

Rustig, met wat praten en wat werken, vorderde de avond.

„De klandizie is niet druk,” merkte Dolf een paar maal op.

„Nooit ’s avonds. Je kunt bij kunstlicht zo weinig beoordelen.”

Nog geen vijf minuten later ratelde het winkelschelletje en Let stond op en haastte zich door de glazen deur.

„Als ze weer binnen is, zullen we een kop koffie zetten,” beloofde Lea. „Moeder heeft vandaag boterkoek gebakken, ter ere van jou.”

Maar Let kwam nog niet zo gauw.

„Ik begrijp er niets van,” had Lea al een paar maal gezegd. „Ik hoor ook helemaal niets in de winkel. Anders wordt er toch eens een la opengetrokken of een kast.” „Misschien is er niemand....” opperde Dolf.

„En waarom zou ze dan niet binnen komen?”

„Wel,” zei Dolf lakoniek, „misschien wil ze ons even alleen laten.”

Lea kreeg een beetje een kleur en lachte. Maar even later begon ze weer opnieuw.

„Ze is nu al meer dan een kwartier in de winkel. En er brandt licht! En stil eens even.... ik hoor toch praten. Ze is dus niet alleen. Maar met wie ter wereld...? O hemel,

166