De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID"

haar en roomblanke huid en wonderlijk-donkere puur-blauwe ogen. Ze was mooier geworden dan ze als kind had beloofd.

,,Zeg eens zelf, Dolf, zink ik niet helemaal bij haar in het niet?”

,,Dat is ook wat!” had Dolf gelachen. „Om m ij zoiets te vragen.”

,,Hè toe Lee, schei er alsjeblieft over uit!” En Let had zo ongelukkig gekeken, dat ze over iets anders waren gaan praten.

Maar Lea had gelijk. Onder haar brede, open voorhoofd keken nog altijd de grijsbruine ogen trouwhartig de wereld in, haar wangen waren voller en ronder geworden, zodat haar mond minder groot leek, haar figuur was uitgegroeid en ze hield zich beter dan vroeger, liep niet meer zo krom of ze dubbeltjes zocht, maar vergeleken bij Let was ze toch maar héél gewoontjes.

Die avond werd het onderwerp van Lets mogelijke toekomst en haar daarmee in overeenstemming verkerend uiterlijk echter niet verder aangeroerd, en na de raad aan Dolf zoveel mogelijk te eten en te snoepen, gingen Lea’s ouders en haar broertje eindelijk weg.

,,Hoe gaat het tegenwoordig thuis bij jou?” vroeg Dolf. Let vertelde dat het over het geheel nogal schikte, maar dat haar vader de laatste tijd zo vreselijk zwaarmoedig werd; dat de uitbarstingen van berouw en verdriet veel meer voorkwamen dan vroeger. Het was alsof hij met zijn laatste krachten vocht tegen het kwaad, maar tevergeefs. De tranen kwamen haar in de ogen, en ze staarde voor zich uit.... ze zag haar ten ondergang gedoemde vader, haar vervallen en verouderde moeder, alleen in het ongezellige, kale huis, adressen schrijvend onder de zuinig-brandende lamp.

,,Weet je, dat Anna Doezer’s vader op sterven ligt?” kwam Lea zacht.

Snel keek Let op en haar vriendin in de ogen. Lea werd vuurrood en geen van beiden spraken een woord.

165