De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

den de intimiteit met de Kattebellers, waarvan alle leden boven de twintig jaar waren, en student of journalist of kunstenaar, toch al heel gewichtig!

Toch spraken ze er niet over in de klas —, Gien zweeg om de anderen niet afgunstig te maken en Jeanne uit trots, omdat ze nooit op school over zichzelf en haar persoonlijk leven sprak. Van de overigen had het merendeel niet de minste belangstelling voor het feest -—, de kaarten kostten vijf gulden, er zou natuurlijk „toilet worden gemaakt”, met je „Zondagse jurk” en zelfs met je „uitgaansjurk” deed je niet veel bij zo’n gelegenheid. Nel zou eventueel wel mogen; de „aandoenlijke ouden” verklaarden zich bereid ook Door te tracteren, maar ze had geen zin. Als de „aandoenlijke ouden” inderdaad, zoals Nel uit het royale aanbod duidelijk bleek, de honderdduizend hadden getrokken, moesten ze haar maar liever de beschikking over „de gelden” geven. Dan konden ze er in de Kerstvacantie met hun drietjes een keer voor naar de schouwburg — als Dick tenminste weer mocht overkomen! Dergelijke feesten, als dat in „De Waakzaamheid” beloofde te worden, lagen niet in Nel’s lijn. En wat Door betreft, Door’s hoofd stond eigenlijk helemaal niet naar feestvieren. Nel en Let hadden gelijk gehad: „Balletje Gehakt” begon de laatste tijd hoe langer hoe tragischer te doen. Wat voor Door in het begin een grapje en voor hem een „bevlieging” was geweest —, had langzamerhand een veel te ernstig karakter aangenomen —, Balletje Gehakt was in ernst verliefd geworden en voelde zich nu in ernst ongelukkig. Hij wilde zelfs het stadje uit en was al begonnen naar hier en daar te solliciteren! Nu speet het Door heel erg dat ze de gevoelens van het inderdaad ietwat belachelijke mannetje zo licht had geteld en zijn dichtader lichtvaardig „opengepeuterd” —, zoals haar broer Piet het uitdrukte —, het regende nu zonder ophouden naamverzen en sonnetten.

„Als hij er tenminste maar beroemd mee worden kon; dat hij er dat altijd nog van had,” zuchtte Door.

160