De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

Dat is dan meteen,” voegde hij er met een glimlach bij, „mijn aandeel in de liefdadigheid.”

„Dat vind ik allemachtig fideel van u, en natuurlijk....” begon Wim Wendelaar, maar hij zweeg ineens, want Lenie Cramer trok hem bij zijn mouw van de toonbank weg en fluisterde halfluid iets van: „Verplichting aan zo’n man....”

„We zouden het liever huren,” kwam Koos Sixma zakelijk beleefd.

„Neen, heren, dat zal toch niet gaan.” En tot Lenie Cramer gewend: „Maar u kunt het kopen, u kunt hier alles kopen!” En hij wees glimlachend met de hand in het rond.

Lenie kreeg een kleur, mompelde wat binnensmonds en keerde zich af.

Zo stonden ze even besluiteloos en mijnheer Schaap wachtte rustig af tot ze weg zouden gaan, toen Wim Wendelaar plotseling zei:

„Hoor eens mijnheer.... hoe is uw naam?"

„Schaap....”

„Hoor dan eens mijnheer Schaap, we maken graag van uw vriendelijk aanbod gebruik. Graag en met veel dank. Zoudt u dan misschien alles willen uitzoeken en klaarleggen, wat we nodig hebben voor het Beethoven-tableau, dan komen we het over een paar dagen bezichtigen. En voorlopig onze beste dank! Kom luitjes.... Hij nam de min of meer verblufte Koos Sixma en de nog ietwat ontstemde Lenie Cramer elk bij een arm en laveerde ze de winkel uit.

Een paar dagen later kwam Wim Wendelaar alleen. Hij woonde in een kleiner stadje vlak-bij, waar zijn vader een grote fabriek had en kon dus het gemakkelijkst overkomen —, hij en Koos Sixma vormden het „dageliiks bestuur” en Wim Wendelaar was meer in het bijzonder met de „aankleding” van het toneel en de verzorging van de costumes belast.

Hij stond verbaasd over de smaak, waarmee mijnheer

158