De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

den het grote blad met wit-en-gouden koppen torsend en achter haar de dikke Grietje met op een ander blad blauwe bordjes en een reusachtige taart. De moeder zette eerst haar vracht neer, boog zich daarna naar Lea’s oor en fluisterde haar iets in, dat haar een kleur van plezier deed krijgen.

„Dolf komt toch vanavond,” zei ze zachtjes tegen Let. „Hij heeft zeker op het laatst zijn les nog kunnen verzetten.”

„Zou ik dan wel blijven eten?”

„Natuurlijk hoor! Verbeeld-je!”

Een half uur later waren Lea en Let alleen in de tuin. Lea’s moeder was druk bezig voor het avondeten, haar vader was nog niet terug. Langzaam, Let nog altijd met haar krukstok, drentelden ze over de paden tussen de paarse asters en de kleine bonte dalia’s.

„Wat aardig was dat, wat je vader vertelde van de Loofhut en de takken....”

„Ja, vader weet heel veel. Vader kent de halve bijbel uit zijn hoofd....”

„Als ze er nu maar wat aan hebben.....”

„Wie...?”

„Wel —-, natuurlijk die hier vanmiddag waren....” „Ja....” beaamde Lea wat verlegen. Ze zweeg even, en dan:

„Zeg Let.... Toen ze dat zo zei.... Lien bedoel ik.... toen ze daar zo over sprak.... van kinderachtig en kleingeestig.... en zo.... toen dacht ik... begrijp je waar ik aan dacht?”

„Jawel!” zei Let.

„Ja, juist... aan Gien. Het kan haar natuurlijk niemendal schelen om hier te worden gevraagd....”

„Daar weet je niets van.”

„Misschien dan wel.... maar dat is de kwestie niet. Ik heb haar in elk geval onaardig behandeld. Kinderachtig en kleingeestig.... zoals Lien zei.... alleen uit angst voor het oordeel van een wurm als Leida Verkruysen.... Ik stond

150