De klas van 12

LEA’S VERJAARDAG

„Hè ja,” beaamde Door. „We moesten die dingen op school leren....”

„Je leert ze op catechisatie”, wist Marie Mol.

„Dat is zo -—, maar daar maken ze overal „godsdienst” van,” weerlegde Anke. „Ze moesten ons gewoon op school die dingen leren. We leren zoveel dat we missen kunnen.... waar we geen steek wijzer of beter van worden.”

„En of!” lachte Door. „Indische vulkanen....”

„Hollandse graven....”

„Congruente driehoeken....”

„Samengestelde interesten....”

„Spellen volgens De Vries en Te Winkel....”

„Theorie van de kous....”

Het werd een kruisvuur van uitroepen, gevolgd door een druk dispuut. De een vond nuttig wat de ander verwierp, elk werd, om zijn eigen stokpaardje, in het ootje genomen, maar ze waren het er allemaal over eens, dat met veel overbodigs op de Nor hun arme hoofden werden volgestampt.

„Gelukkig dat Anna ons niet kan horen. Je brieft het haar maar niet over, hoor Lien....”

„Anna is ook wel veranderd,” zei Lien.

„Is ze dan niet meer zo vreselijk „leergierig”?” wilde Door weten.

„Jawel.... maar ze wil toch wel een andere kant op.”

„Net als Dolf misschien?” vroeg Lea blozend.

Maar Door, die zo tersluiks eens nu en dan naar het huis had zitten te kijken, waar ze door de open verandadeuren Lea’s moeder in de achterkamer bezig zag met een koffieblad en andere veelbelovende zaken, bijgestaan door een dik blozend dienstmeisje met een kraakwit schort —, Door riep ineens:

„Daar komt wat aan...!”

En daar kwamen ze, de trapjes af en de bonte, zonnige tuin in gelopen, de dikke moeder voorop, stralend en gelukkig in haar deftige, zwartzijden japon, in twee han-

149