De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„Cederappels...? Zijn het cederappels...? Wat grappig.... wat enig...!”

En ze wilden nu ineens allemaal de gouden, knobbelige, langwerpige vruchten, donkerder dan citroenen, bruiner dan sinaasappelen, in de handen hebben, en ze snoven de uitheemse, wonderlijke geur en legden ze weer voorzichtig op het porceleinen bord.

„Wat leuk, zeg Lee, om in zo’n tijd jarig te zijn. Om je verjaardag in zo’n heerlijke oogsthut of loofhut te vieren.”

„Ja, maar het is niet alle jaren zulk verrukkelijk weer in October. Soms kunnen we er bijna niet zitten van de regen en de wind en dan kruipen we maar weer in huis." „Dan treffen wij het dus nu dubbel....”

Mijnheer Schaap keek op zijn horloge.

„Ik moet nu weg, meisjes, een paar boodschappen doen. Maar ik zie mijn vrouw daar al bezig met het koffieblad. Ze zal wel dadelijk komen....”

Even bleef het stil na zijn vertrek, alsof ze allemaal iets op het hart hadden, dat de een voor de ander niet zeggen wou, totdat plotseling Lien, die naast Lea zat, haar hand op Lea’s arm legde.

„Zeg Lee.... wat zijn we toch eigenlijk allemaal altijd kinderachtig en kleingeestig geweest....”

„Jij...?” vroeg Lea verbaasd.

„Ik misschien niet erger dan een ander.... maar toch.... dat alles van jullie.... zo van de Loofhut en de Schone Bomen.... het is allemaal zo mooi.... en wij.... wij vinden het van ons zelf al een heel ding, als we ons niet boven jullie verheven achten....”

„Ja,” voegde Door erbij. „De meeste mensen doen net alsof het iets minderwaardigs is om een Jood te zijn.” „En in de boeken ook,” kwam Nel. „Hoe vaak worden Joden niet belachelijk gemaakt?”

„We moesten eigenlijk alles leren kennen.... alles begrijpen.... van vreemde volkeren.... en vreemde godsdiensten....”

148