De klas van 12

LEA’S VERJAARDAG

eerst wilde ze weten wat nu toch eigenlijk een Loofhut was. Daar bleken ze toen plotseling allemaal even nieuwsgierig naar.

Nu was Lea’s vader pas echt in zijn element. Nog liever dan over zijn oude meubelen en doeken en prenten en over de tijden, waaruit ze afkomstig waren, en over de mensen, allemaal al lang dood en begraven, aan wie ze toebehoord hadden — nog liever dan over dat alles praatte hij over de oude Joodse zeden en gebruiken. En hij vertelde ze dat een Loofhut eigenlijk een oogsthut was, zoals de oudste volkeren die bouwden op de bergen in de tijden van de wijnoogst, om er te overnachten, en dat pas latere overleveringen aan het wonen in de Loofhut een gewijd karakter hadden toegekend.... Zoals dat ook met Christelijke feesten van heidense herkomst was gegaan.

,,En dit...?” Anke knikte vragend naar het hoektafeltje en mijnheer Schaap stond ineens op, nam voorzichtig de wonderlijke tuil uit het water en hief hem omhoog, dat het half-verdroogde palmblad ritselde.

,,Dit? Dit zijn de Takken der Schone Bomen!”

De meisjes lachten, en Nel herhaalde: ,,De takken der schone bomen. Het klinkt als een regel van een vers.” „Noem het een vers! Je vindt het in de Bijbel.... Hoe is het precies ook weer...?” Even dacht hij na, citeerde dan langzaam.... „Gij zult u nemen takken van Schone Bomen.... palmtakken.... groene meien.... beek wilgen Het staat in Leviticus.... En dit is de palmtak, en dit is

de groene mei, de myrte..... en dit is de beekwilg....”

Om en om wendde hij de groene, geurende bos in zijn hand, in zwijgend-verrukt beschouwen.

„En die citroenen?”

Hij lachte, zijn ogen tintelden van vreugde, omdat ze nu eindelijk eens, zonder minachting en zonder spot, van wat ze niet kenden, uitleg vroegen.

„Dat zijn geen citroenen, dat is de vrucht van de schoonste der Schone Bomen.... de Cederappel!”

147