De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

dwelmend, zo zoet, naar honing en hars, door de zon uit het dennegroen gestookt.

Ze zaten er een beetje nauw, maar heel genoeglijk, om de witgedekte ronde tafel, die bijna alle ruimte in de Loofhut besloeg, ze zaten te rusten van de ontdekkingstocht door het oude pakhuis, onder leiding van Lea’s vader ondernomen, en juist geëindigd.

„Het is alsof we van een reis terug zijn!” zei Nel van Zanten. „Wat zou het aardig zijn, als we zó op school geschiedenis leerden.”

Ze lachten allemaal bij de gedachte, bij de vergelijking tussen de droge opsommingen van jaartallen en feiten, waarop ze drie keer per week door de oude De Bie werden getracteerd, en alles wat ze zoeven gezien, gehoord, genoten hadden.

„Dan zouden we ook zulke meubelen en stoffen en vazen en klokken en gekleurde prenten op school moeten hebben.”

„Of afbeeldingen ervan....” zei mijnheer Schaap. Hij wilde de meisjes niet al te openlijk stijven in hun critiek op de school, maar wat hij van Lea hoorde, in het bijzonder over het geschiedenisonderwijs, had hem wel menigmaal doen meesmuilen.

„Ik heb het gevoel,” kwam Door opnieuw, „dat ik nu al veel meer van „Louis Seize” begrijp, dan ooit eerder van Lodewijk XVI.” En moed vattend, vroeg ze erachter: „Mag ik nog eens terugkomen, mijnheer?”

„Graag, hoor! Zo vaak als jij zin hebt en ik tijd heb.” Anke sloeg tersluiks de kleine, donkere man met zijn geestige, grijs-bruine ogen gade. En ze vond dat ze best uitleg kon vragen, van wat haar al enige ogenblikken bezig hield —; het kleine hoektafeltje met de blauwe pul, waarin een bos frisse groene takken stond, rondom een lang, toegevouwen, half-verdroogd, grijs-groen palmblad geschikt, en twee grote, knobbelige, donkere citroenen op een porceleinen bord. Dat was geen versiering, daar was een betekenis aan, dat voelde ze wel. Maar het aller-

i

146