De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

Volk.” En meteen stond hij op, schoof de suite-deuren uiteen en verdween in de voorkamer.

„Hoeveel keer zou hij dat nu al tegen je gezegd hebben...?” fluisterde Lettie verbeten, en Lea zag haar ogen bijna zwart.

„Wat...?”

„O, dat eeuwige „dochter van het Oude Volk”.”

Lea haalde de schouders op.

„Dat hoor ik al niet eens meer.”

De moeder kwam weer binnen.

„Ik moest u juist roepen voor uw.... voor meneer.”

„Waar is hij?”

Lea knikte naar de gesloten suitedeuren, waarachter zijn zware, onzekere stappen bonkten.

Even later hoorden de beide angstig luisterende meisjes gedempt-driftig praten en het rinkelen van geld. Nog een ogenblik —-, daar sloeg de buitendeur dicht en de moeder kwam weer in de kamer, nog bleker dan zoeven. Maar ze zei niets, ze nam een boordevolle mand kapotte kousen uit de kast en ging er mee op de veranda zitten.

Binnen bij de ronde tafel met het vale kleed bleven de beide meisjes nu halfluid overleggen en briefjes schrijven — over de kwestie met Gien werd niet meer gesproken.

De volgende dag na schooltijd gaf Lea de briefjes rond. Aan Anke en aan Tine, aan Nel en aan Door, aan Marie, aan Anna en aan Lien.

„Als jij tenminste zin hebt om te komen...?” zei ze aarzelend tegen Anna.

Anna’s vader was namelijk heel ernstig ziek en de voortdurende zorg, die ze uit alle macht voor de anderen verborg, gaf haar iets straks en afwezigs.

„Misschien kom ik even.... Ik ben nog nooit in een Loofhut geweest bij.... Israëlieten.”

Ze hadden „Joden” willen zeggen, maar gauw zichzelf verbeterd.

„Je mag gerust „Joden” zeggen,” zei Lea, een beetje ha-

142