De klas van 12

LEA’S VERJAARDAG

„Hè meid, blijf toch eindelijk eens van mijn rommel af met je handen,” viel hij nu ineens uit tegen zijn jongere zusje, en Lea dacht:

„Hij is gelukkig toch een gewone jongen ook.”

Ze boog zich uit het open raam en zag tante Go op het plaatsje bezig. Zondag of geen Zondag -—, nooit verpozing voor haar. Zachtjes riep ze naar beneden, en de bleke vrouw keek op.

„Zo Lea, ben je daar? Heb je Lettie al gezien?”

„Niets zeggen, niets verkraaien” — fluisterde Bart heftig achter haar rug. Ze glimlachte geruststellend even over haar schouder naar de jongen, praatte dan weer naar beneden:

„We gaan samen briefjes schrijven voor Woensdag. Ik moest Corrie eerst even met een som helpen.”

Het kleine meisje achter haar giechelde zachtjes over het slimme leugentje; de vrouw op het plaatsje glimlachte even. Ze was natuurlijk allang achter de geheimen, ingewijd in alle plannen. Bart droomde dag en nacht van niets anders, en Corrie was nog een echte baby. Ze leek op Let, maar lang niet zo mooi, gewoontjes blond, terwijl Let die schat van dik, zwaar, koperglanzend haar bezat, waardoor haar donkerblauwe ogen nog dieper en donkerder leken.

„Mag ik mee naar beneden, Lee?”

„Als je stil zit en niets zegt, terwijl we schrijven.”

Het vooruitzicht lokte toch maar matig, ze bleef dan liever boven bij Bart.

„Maar je blijft overal van af met je fikken!”

Lea ging nu alleen naar beneden en liep de achterkamer in. De veranda-deuren stonden open. In een wrakke, halfvergane rieten tuinstoel, de verbrande voet lang-uit over een oud pianokrukje — de piano was sinds jaar en dag verdwenen — lag Jet en sliep, het hoofd opzij gezakt, de mond half open, de bleke, smalle handen aan de leuningen in lichte greep. Getroffen bleef Lea staan. Wat

133