De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

woordje voor ze doen, dat ze veel les mochten geven. En Let zou het bij mijnheer Noteboom ook zo kwaad niet hebben. Alleen.... die arme Nel!

Het was nog niet zozeer om het feit alleen — er waren er tenslotte ook uit vorige klassen wel kwekeling bij Jansen geweest —> het was om de hatelijke opzettelijkheid van de ,,baas”, juist Nel te kiezen. En natuurlijk had hij al bij voorbaat tegen haar bij die draak gestookt!

Dat laatste vermoeden werd maar al te gauw bevestigd. Ze zouden de volgende Maandag hun kwekelingschap beginnen en Zaterdagmorgen wist Leida Verkruysen te vertellen, dat hij Nel „wel klein krijgen” zou. Zó interessant vond ze dat nieuwtje, dat ze er pas mee voor de dag kwam, toen de hele klas compleet bijeen was op het plein. En toen ineens gebeurde er iets, dat iedereen verbaasde. Anke, de altijd kalme, de voor het uiterlijk een beetje hooghartige Anke, greep plotseling Leida bij de schouders en schudde haar heftig heen en weer.

„Je lijkt wel gek, om dat nu weer dadelijk over te brengen. Je maakt het Nel op die manier helemaal onmogelijk....”

En daarna stak ze haar arm door die van Nel en voerde haar apart. Door keek wel even beteuterd ■—, maar ze begreep, dat Anke in dit critieke ogenblik misschien betere raad kon geven.

De volgende Zaterdag hadden sommigen al heel veel te vertellen van hun eerste week als nieuw-bakken „juffrouw” voor de klas. Leida Verkruysen vooral kon maar niet uitgepraat raken over die aardige, schattige, gedistingeerde engeltjes van de Opleidingsschool. Wat droegen ze snoezige jurkjes en pakjes en wat roken ze lekker —, héél anders dan die straatbengeltjes, die klompen-schofjes van de volksscholen. Ze praatte heel innig tegen Jeanne Sixma over haar kleine nichtje Inie, die bij haar in de klas zat en nu al dol op haar was en ze vertelde wel drie keer, dat Gientje’s buurjongetje, die honneponnige Henkie van der Heyden, had gevraagd of ze Zondag bij

112