De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

op school te krijgen. Zelf kwam ze er natuurlijk. Leuk! Ze mocht wel niet bij haar eigen vader in de klas — dat ging nu eenmaal niet, kwekelingen kregen het eerste jaar de twee laagste klassen, het jaar daarna pas de derde en de vierde — maar ze zou geplaatst worden bij een jonge, jolige onderwijzeres die ze goed kende, die bij hen aan huis kwam, die ze bij de naam mocht noemen: Lucy van Heuven. En Lucy had haar beloofd, dat ze haar van alles zou laten doen, en ze had zulke leuke peuters in de klas. En nu zeiden vader en Lucy thuis al „collega” tegen haar, uit de grap.

Dat Leida Verkruysen iets wist, maar het niet mocht zeggen, was duidelijk. En dat het „iets” heel prettig was voor haarzelf, daaraan viel ook niet te twijfelen. Ze hadden haar nog nooit zo druk zien lachen.... en tegen Lea, Tine en Lettie toonde ze een bijna overdreven neerbuigende vriendelijkheid.

Gauw genoeg kwam alles aan het licht. Op een mooie morgen verscheen de directeur, nog wat bleek van zijn ziekte, en al even slecht geluimd als daarvoor, met de kwekelingenlijst in de klas, tikte om stilte en begon te lezen:

„School van mijnheer van der Plas....”

Dat was de Opleidingsschool en iederen wist dus vooraf, welke namen er nu zouden worden genoemd: Anke, Jeanne en Gien.

Maar verstonden ze goed...?

„Gien Aben, Jeanne Sixma, Leida Verkruysen....”

Bijna had Door geroepen: „Mijnheer, u vergist u, u bedoelt Anke!” Maar dat was toch ondenkbaar. En bovendien zagen ze nu duidelijk dat de mededeling noch voor Leida, noch voor Anke een verrassing was. Leida straalde van triomf en Anke keek gewoon-onverschillig. Wat zou dat te betekenen hebben? Maar ze konden er nu niet verder over denken of spreken....

„Kalmte alsjeblieft!” gebood de directeur, en las nu verder:

110