Prometheus

haar vroeger vriendje, een procureursklerk, nog rondloopt in Parijs. In haar voluptueuze volbloedigheid, haar gemakkelijke teederheid, haar gewetenloosheid en ondoordachtheid verbeeldt ze het grillige, gestadig-wisselende leven — de roode bloem, die ze haar minnaar-van-het-oogenblik uit haar venster pleegt toe te werpen, de woorden, altijd dezelfde, ,,adieu ma vie, adieu, mon ame" — zij verbeelden de wisselende gunst van het grillige Volk, dat driemaal, als op den achtergrond, ten tooneele verschijnt; eerst zich vergapend aan de executie van Damiens, den koningsmoordenaar, dan zich vergapend aan de executie van den Koning, eindelijk zich vergapend aan de executie van Gamelin, 's Konings Rechter... c'étaient les mêmes femmes qui insultaient naguère les conspirateurs et les aristocrates envoyés par Gamelin. Doch voor Evariste, als zijn geestverwanten, Robespierre, Trubert, Marat, voortreffelijke menschen, maar ,,sans beaucoup d'idées et sans aucune imagination" is Elodie het onschuldige slachtoffer der vurige lusten van een gevluchten aristocraat — en wanneer die aristocraat — een jonkman, die Elodie nooit zelfs zag — hem in handen valt en er een gedroogde roode bloem op hem gevonden wordt — dan is het Gamelins stem waardoor, zonder schijn van bewijs, de jonge man tot de guillotine wordt verwezen. Onder het kleed van den rechter wreekt zich de minnaar op zijn ge-waanden medeminnaar. Precies hetzelfde bij Paphnuce, den „pilaar-heilige" uit „Thaïs". Niet omdat hij Thaïs' ziel wil redden, maar omdat hij haar aan Nicias niet gunt, voert hij haar naar een klooster — niet om haar te purifieeren, maar om zijn razende jaloesie op haar te koelen, spuwt hij haar in het gezicht, niet uit vromen ijver, maar uit woesten haat en felle passie vergrijpt hij zich aan het schoone Erosbeeld, en stookt als Savonarola het later, wellicht op zijn voorbeeld, in Florence _״zou doen, een brandstapel van de heerlijkste weefsels, de kostelijkste kunstschatten. Vinden we niet denzelfden grenzenloozen hoogmoed zonder zelfbetwijfeling, die den Christen, Paphnuce, doet schimpen en smalen in een gezelschap van argumen-teerende, waarheidzoekende filosofen, als een klein carica-tuurtje terug in het straatmeisje Athenaïs, dat nauwelijks lezen en schrijven kan, maar in al haar zieligheid een geleerde berispt, omdat hij niet bidtl

Prometheus 36 555