De verlatene

't koele water van de springfontein, dat somwijlen haar gezicht besprenkelde, scheen haar een kostelijk en kostbaar vocht, en het meisje in de fijne kleeren, als het uitging in haar rijtuig met de deftige gouvernante, groette ze steeds in diepen eerbied. En het meisje groette terug. Esther wist precies hoe het kind gekleed was en verbaasde zich, dat één meisje zooveel jurken voor zich alleen kon bezitten, zoo een schat van hoeden, van mantels en fijne lichte laarsjes.

Een laten zomernamiddag, na een zwaar onweer, waaruit boomen en bloemen in hernieuwden bloei schenen opgeleefd, stond het kind daar dan weer, de handen om de natgeregende spijlen geklemd. Ze droeg een eenvoudige witte jurk, haar kousen had ze strak omhoog getrokken, haar schoenen glad gepoetst, haar krullen opgenomen met een wit lintje, dat ze Jozef uit den winkel had afgebedeld. Zóó verbeeldde ze in haar heete gretigheid zichzelf een rijk meisje, dat thuis kasten vol zijden jurken en fijne mantels heeft hangen, maar in voornamen eenvoud bij voorkeur een onversierde witte jurk draagt.

De zon, aan den verhelderden hemel, begon opnieuw te stralen en de regendroppen, die neerhingen aan de tippen der schoongewasschen heesterbladen, fonkelden daarin veelkleurig. Over het natte gras dat schuifelde voor zijn klompen uit, kwam de tuinman naar de springfontein toe. Even draaide hij aan een kraan, er was een kort gesis en de sierlijke bundel van dunne waterstraaltjes kwam snel opwaarts gerezen, scheen een fonkelende kelk aan een langen, kristallen steel, 't Water viel uit de hoogte terug met kletter-gerucht op 't dichte gebladerte van een rood en groen en bruin mozaïek-perk, versch aangelegd rondom den voet.

Uit de waranda kwamen Lizzie en haar moeder gearmd den tuin in en ze bleven op het witte voetpad even staan kijken naar de frissche springfontein.

84