De verlatene

Hun huwelijk zou eenvoudig zijn een maatschappelijke maatregel, bovenal gewenscht voor Lizzie, hun dochtertje, en in Naumann's levenswijs geen verandering brengen.

Zoo waren ze dan getrouwd, en de huwelijksreis had geduurd, tot 't nieuwe huis klaar was om te worden betrokken.

Elsa-zelve was dochter van een ongehuwde moeder, een Fransche Jodin; haar vader had ze héél wel gekend, een dikken Duitschen graaf, die hen had opgezocht in Parijs tot het einde van z'n leven, ieder-maal als hij daar kwam. Ook had hij voortdurend geld gezonden. Maar nagelaten had hij ze niets, en dat was een groote teleurstelling geweest. Elsa's moeder was na zijn dood naar Duitschland gereisd, maar de vrome, ouderwetsche familie had haar niet eens willen ontvangen. Doch wel had ze er een anderen rijken dikken Duitscher ontmoet, die alleen leefde, op z'n landgoed. Ze was bij hem gebleven en haar dochter had haar nimmer daarna teruggezien. Ze had regelmatig het kostgeld gezonden aan de vriendin, die Elsa bij zich had genomen, totdat ook daaraan in eens een eind was gekomen. Toen kon ze haar niet langer houden: 't meisje was aan den zwerf gegaan en ten langen leste bij Naumann terecht gekomen.

Dit allemaal was gauw genoeg bekend onder de deftige families van het stadje, waar ze zich gevestigd hadden, en al wist óók iedereen, dat de Naumanns nu getrouwd waren, niemand gaf eenig blijk van toenadering. Voor Lizzie hadden ze een stijf-deftige Engelsche gouvernante in huis genomen, met wie 't kind dagelijks wandelen ging, maar de andere meisjes, het rechte van de zaak niet wetend, maar al wel voelend, dat hun moeders den neus optrokken voor Mevrouw Naumann, keken op hun beurt Lizzie niet aan.

't Kind, door haar niet-schoolgaan wat schuw en

De Verlatene 4

81