De verlatene

voor 't eerst gezien bij Carré, ze maakte deel uit van een buitenlandsch paardrijdersgezelschap; hij was verliefd geworden, had haar contract afgekocht en jaren lang hadden ze samen geleefd. Zoolang ze in Amsterdam woonden, had ze niet op trouwen aangedrongen, ook niet nadat hun dochtertje was geboren, voor wie ze een onderwijzeres aan huis hadden genomen, toen 't kind zes jaar was, maar toen Naumann, het sloven moede en door erven reeds gefortuneerd, z'n borstelfabriek voordeelig had verkocht en z'n verlangen had geuit, buiten de stad te gaan wonen, toen had ze wèl willen trouwen. In Amsterdam hadden de handelsvrienden van Naumann, voor een deel uit minderen stand, voor een deel levend in gelijke verhouding als de hunne, haar niet op het onregelmatige daarvan aangekeken, ze waren daar bovendien veel uitgegaan, hadden er eigenlijk altijd buitenshuis geleefd. Ze begreep, dat hun ongetrouwd samenleven in iedere provinciestad, waar ze zich vestigen zouden, dadelijk bekend en een beletsel voor den omgang met goede families zou wezen. Naumann had geen tegenwerping gemaakt; hij was vijf-en־dertig, zij acht-en-veertig; al zag ze er nog tamelijk frisch en fleurig uit, ze zou gauw een oude vrouw wezen, als hij nog een jonge man was. Maar ze was verstandig: ze zou hem niet als ze getrouwd waren, beperkingen opleggen, die hij ook vóór z'n huwelijk niet gekend had. Hij gaf haar en hun kind graag zijn naam, maar ze moest hem vrij laten. Dit te beloven, eischte van Elsa weinig opoffering; ze was nooit erg verliefd geweest op den bleeken jongen met z'n rossig snorretje en kippenborst, wiens schamel haar nu al begon te grijzen. Ze had zonder eenigen wrok en boosheid z'n avontuurtjes kunnen aanzien of er door anderen van hooren, altijd nog vindend dat ze geboft had, en zelf iederen schijn van ontrouw vermijdend, uit vrees voor haai* positie.

80