De verlatene

״Wanneer?.... morgen, zou morgen goed zijn?"

״Ja, morgen. Maar o, Rudi, laat me dan nu naar huis gaan." Ze sprong op, stond even voor hem, sloeg de armen om hem heen. ״Het is heerlijk bij jou, het is verrukkelijk hier bij jou, maar laat me nu gaan. Het wordt te laat, en ik moet.... ik wil.... nu maar meteen met vader spreken...." Bevend zweeg ze. Sprakeloos hield Rudi haar handen in de zijne, keek naar haar op. Dan: ״Wat zal je vader zeggen?"

״O.... ik weet niet.... ik weet niet.... misschien slaat vader mij.... of jaagt mij uit het huis...."

״Als je vader je uit huis jaagt, kom je dan bij mij terug.... kom je dan hier bij mij, m'n kleintje?" Hij vroeg het glimlachend, maar z'n lippen beefden, z'n gezicht verbleekte en z'n handen klemden vaster de hare.

Gedwee liet ze zich weer naast hem neertrekken op de bank.

״Zie je. .. . je zou 't zoo goed hebben bij mij... . zoo heerlijk, als je 't je heele leven nog niet hebt gehad. Ik zou je verwennen.... koesteren zou 'k je als een kindje.... je zou in m'n armen mogen slapen.. en ik zou je niets vragen, dan je te mogen streelen en je te mogen kussen.... Ga niet naar huis. ... doe het niet.... nee, ik wil het niet.... blijf bij mij, m'n kleintje.... en morgen zullen we samen gaan. Ik wil niet, dat iemand boos tegen je zal zijn en je krenken. ... niemand zal het, ook je vader niet... .

En morgen dan ben ik bij je.... en dan.... dan ben je al m'n vrouwtje.... dan heb ik recht op je.. dan hoor je van mij.... dan neem ik je mee.... en ik breng je naar m'n moeder.... en ik zeg haar alles... . Daar blijf je dan, tot we trouwen.... o, al héél gauw.... zoo gauw mogelijk." Zacht trok hij haar tegen zich aan, z'n stem was nog gedempter, z'n lippen sidderden....

'341