De verlatene

״Juffrouw, u kunt me feliciteeren.... als u er plezier in hebt. Ik ben.... we zijn — hij trok Roosje bij zich, haar hoofd tegen z'n schouder — we zijn verloofd. ... we gaan samen trouwen."

Even was er toen een moment van moeilijke stilte geweest, omdat de juffrouw niets zei, Rudi aankeek, en toen voor zich uit, met genepen lippen en stroeven blik.

En Roosje had haar oogen nat voelen worden, haar wangen rillende-bleek en ze had vlug het hoofd gebukt, ineens zich schamend, gauw los en een eind weg van Rudi.

Toen had ze de juffrouw hooren zeggen, als na aarzeling, met wat droge stem, toch wèlgemeend:

„Nou, dan feliciteer ik meneer," en een hand aan Rudi, en toen: „En de juffrouw feliciteer ik óók."

Toen had ze haar ook de hand gegeven en haar vriendelijk toegeknikt.

Rudi was van dat oogenblik af uitgelaten-vroolijk geweest, als iemand, die eigenlijk nu pas zijn besluit heeft genomen en verheugd is, dat hij het heeft gedurfd.

Hij sprak aanhoudend over wat hem nu 't naast te doen stond, en dat hij zoo gauw mogelijk zijn moeder zou schrijven.

„Jij moet dan met je vader spreken."

Ze waren nu van tafel opgestaan, zaten te zamen op de lage bank in den hoek.

„Ja.... er zal toch met je vader over gesproken dienen te worden? Durf je dan niet, zal ik het voor je doen, m'n kleintje?"

Bleek, bevend zat Roosje naast hem. Het geluk bedrukte haar, de angst voor wat noodwendig komen moest, hield haar martelend beet. En Rudi kuste haar, kuste haar voortdurend, tot het dwerrelde in haar hoofd en haar oogen gloeiden.

„Ja, Rudi, jij moet maar met vader spreken."

'340