De verlatene

ceremonie, in het volbrengen van ieder voorschrift gewijde vreugde en heerlijke verheffing, — en verleden jaar had ze geschreid, geschreid, terwijl ze haar plichten deed, omdat de vreugde en de heerlijkheid verloren waren. Nu was er geen vreugde meer en ook geen verdriet, nu restte alleen een koele onbewogenheid, de kleurlooze onverschilligheid, vond ze al het heilige en eerwaarde van vroeger een leege bereddering, geen ergernis en geen opstandigheid waard. Het verheugde haar niet, het stond haar ook niet tegen; het betrof haar eenvoudig niet langer. Er was niets buiten haar liefde, en geen gedachte kon in haar leven, die niet hèm betrof.

En toen ze, na het conflict met Debora, de deur achter zich toetrok dat het dreunde, toen dacht ze aan den Seider-avond niet meer. En geen schijn van herinnering rees er in haar op, den geheelen dag en avond.

Ze bleef bij Rudi, ze liet zich door hem koesteren als een kindje.

Bij kaarsenlicht, aan een tafel met bloemen gesierd, aten ze tezamen en Rudi liet haar champagne drinken. Zij had zich, zonder goed te weten waarom, geschaamd voor de huisbewaarster, en onder den koelen, scherpen blik, dien ze voortdurend voelde op zich gericht, terwijl de oude juffrouw langzaam en zorgvuldig tafeldekte, had ze gebloosd en de oogen neergeslagen.

Ook Rudi was bleek geworden, ze had z'n oogen zien verduisteren en dat hij op zijn lip beet. En toen de juffrouw even weg was, had hij vlug gevraagd, haar gezicht bij de kin naar zich opheffend: ״Zullen we 't haar zeggen?"

Toen was net de juffrouw weer binnengetreden en, na even aarzelen, voor haar stroeven, gesloten blik, had Rudi 't gezegd, héél opgewekt, luchtig, 'n tikje opgeschroefd.

'339