De verlatene

't trapje verzette van hier naar daar, beklom, weer afdaalde, alles bergend voor de feestdagen, God-god, ze beefde over haar leden. Als de ouwe man haar maar niets vroeg.... De schandalige meid. Voor een lief ding had ze toch geweten, wat of die twee.... die twee.... nou uitvoerden.... Zou ze zich door hem laten zoenen. ... ? Bennie had haar wel gezoend, vroeger, op Donderdag, als moeder uit de kamer was. Ook wel meer had-ie gewild. Maar zij was een nette meid gebleven. ״.. Ach, Roosje zou óók wel netjes zijn, een Jidde-kind deed geen verkeerde, geen ge-meene dingen.

Ze ging nu voortdurend van toonbank naar winkeldeur, opende die, de bel tegenhoudend in de hand, dat die niet klingelen en den vader waakzaam maken zou, en dan keek ze het sombere, duisterende buurtje af. Regen en wind, regen en wind, en nog geen Roosje te zien of te hooren. Ze hield het niet uit, ze ging naar huis toe....

Ze moest ook niet zoo vaak aan de deur staan, de buren, de gojim zouden vermoeden.... géén gillel-hasjem....

Haar kop .. . haar kop . .. Wat zou zij een versch-teerden Seider hebben, zij ook net zoo goed, om die Roos, die zich liet zoenen door een jongen.... Godweet, waar ze zaten....

Ze ging maar stilletjes. De ouwe man zou niet eens merken, dat ze geen goed-Jomtof had gewenscht.... Ze ging niet naar achter, naar hem toe, ze durfde niet.... als hij eens vroeg!

Ze liet snel het winkelgordijn neerratelen voor het raam, kleedde zich met hoed en mantel in de plotseling verdiepte schemering, vlug, jachtig, en ging weg naar huis toe, om den Seider te vieren. In het duistere avondhuis bleef nu de oude vader alleen.

Op straat, waar wind en regen haar bekoelend woeien tegen 't verhitte gelaat, kreeg Debora plotse

'330