De verlatene

zoo'n fijn mensch was dat geweest! — en die twee jongens! Van Jozef niks, een nette man, een knappe man — als Bennie zoo was geweest, en diè broodwinning! — maar die andere, die Daan. Altijd een mesjoggene visch geweest, een piegem, met recht een piegem! Zij had nooit met 'm opgehad, met dien brutalen snotneus, grootsch omdat-ie voor niks op de hoogeburgerschool was! Eén was er over.... en hoé!

Ach, kwam ze nou maar, kwam ze nou maar! Alles was in huis, de ouwe man had er zelf voor gezorgd, nee, die vergat niks, dat was een vrome man, een echte, ouwerwetsche vrome man. Lastig was-ie, nou ja, wees eris plezierig, als je je leven lang van het ééne schlemazzel in het andere geloopen bent!

Ze hielp, uit gewoonte, vriendelijk, handig, bedrijvig, de klanten, die af en toe binnen klomperden, kinderen meest om een cent naalden of een pak sajet, maar haar gedachten waren voortdurend bij Roosje. Vier uur.... Godogod, waar zat dat kind.... waar zat ze met dien jongen. Misschien-ja, waren ze er vandoor! Las-je 't niet vaak in feuilletons? En de ouwe man, aggenebbiesj-toch de ouwe man.... Zou-die alleen moeten zitten met z'n Seider? Zou ze.... nèe.... nèe.... ze was geen ״resjaante".... ze was geen gemeene meid, ze zou den Seider niet vergeten ....

Bloedgolven gloedden Debora naar het hoofd, stroomden fel terug naar haar bewogen hart, haar vingers beefden over de pakken en doozen, die ze nu bergen ging. Morgen en overmorgen zou de winkel gesloten blijven. Twee dagen Jomtof, twee dagen feest. De boel moest knap zijn. Ze wou geen rommel achterlaten. Half vijf.... half vijf.... Merkte de ouwe man dan niks? Dutte-die nou alweer? Straks was 't sjoeltijd.... o, God, als ze dan maar thuis was. Heete rillingen streken Debora over den rug, ze hijgde, terwijl ze redderig de toonbank leeghaalde,

'329