De verlatene

noemden ze haar, ze hadden nog gelijk. Ze moesten noodig komen en haar leeren, wat of een rijke goj van een Jiddekind wil, als-ie naar d'r kijkt, als-ie d'r aanhaalt!

Maar hoor-wat-zij-bromde, 't kind was stapel op dien jongen. Dat was anders dan vroeger, zij met Bennie. Alles vergat ze ervoor. Geregeld als een sjikse ging ze te werk, in een Joodsch huishouën. Had ze laatst niet melk in de kan willen scheppen met een lepel uit de vleeschkast? Toen had ze al gedacht.... gedacht.... En nou wist ze zeker, ze dacht alleen aan dien jongen, ze leefde voor dien jongen. ...

Wat zou dat nou zijn? 't Was niet, omdat hij rijk was. Niets, letterlijk niets nam ze van 'm aan, geen ringetje, geen broche, geen bloemetje — afijn, dat zou ze niet gedurfd hebben — en de boeken, die gingen geregeld terug. Liefde.... liefde.... dat was nou de liefde....

God, als ze dat toch eens te weten kon komen, wat of zoo'n kind nou voor zoo'n jongen voelde, wat of zoo'n kind nou wou!

Waar zat ze nou met hem, wat voerden ze uit met z'n beien? Nee, niet aan leelijke dingen denken.... Zou ze naar achter gaan, den ouwen man wekken, hem alles vertellen? Vast van plan was ze het geweest, maar goed beschouwd, wat had ze voor récht? Ondergeschikte was ze, nou-ja, dat telde niet, dat rekende niet, ze waren schlemiels-onder-mekaar.... maar wat had ze voor recht? En kans, gróóte kans liep ze, dat de ouwe man woedend zou zijn op haar. Omdat ze niet had verteld van de boeken en de briefjes, omdat ze Roos niet had tegen gehouwen. Hou ze maar tegen, als ze vort-willen! Maar hij zou er niet naar vragen, of ze had gekund. En goed beschouwd, wat won ze ermee? Als Jiddische vrouw was ze het verplicht, verplicht, Roosje deed groot kwaad, Roosje deed gillel-hasjem, Roosje gaf zich af met een goj..

'327