De verlatene

geweest. Eens geweest? Nou ja, een meid van vijfentwintig was ze, en Bennie had géén broodwinning. Géén vooruitzichten, Bennie was óók ziekelijk.

Uit moest het zijn, had vader gezegd, uit was het geweest. Nou ja, ze had geprutteld, naderhand had ze gehuild, Bennie had ergens anders z'n brood gegeten, en op Donderdag was ze niet meer naar de Koeienmart gegaan.

Maar vader tegen den neus slaan? God-zal-sjou-mer-en-mazzel-zijn, nèe, daar had ze niet aan gedacht. Had ze dan niks om Bennie gegeven? Nou ja, ze was niet verliefderig van natuur, Bennie was de eerste geweest en Bennie was de laatste geweest — zoo zeker zou ze gezond blijven! — en nooit meer naar een ander had ze ook maar gekeken.

Wie ging er ook heen en sloeg een ouder mensch tegen den neus? Ongehoord was het, een ongehoord schandaal. Dat kind, dat Roosje, dat ze zóó, zóó klein had gekend. En om een jongen, om een gojschen jongen, die haar nooit trouwen zou, nóóit....

Och-god, wat had hij voor met het kind? Zij was toch een goed kind, een Jiddekind. Moest zij, Debora, haar niet beschermen tegen den goj? Mooi was ze, en ze had geen moeder. Geen cent bezat ze, ja, hij zou daar heengaan en haar trouwen! Maar wat had ze gekeken, toen ze dat zei, van wat ze dacht, dat-ie voorhad!

Zouën ze al.... nou al? Nee, nee, niet aan zulke leelijke dingen denken. Ze wandelden samen, hij leende haar boeken.... stapel-mes j ogge... . met recht stapel-mesjogge maakte hij het kind!

En waarvoor? Voor z'n plezier, natuurlijk, voor een tijdverdrijffie: Die jongen was student geweest, die jongen verveelde zich, was er één kind in het dorp met een gezichtje als Roos, met zoo een gezichtje, dat er een man met plezier naar kijken kon? Ja, ze moesten haar, Debora, de wereld leeren kennen. Gewikst

'326