De verlatene

haar geheele lichaam.... nee, ze ging niet, ze ging niet vrijwillig weg, ze zou blijven, zoolang de dag duurde. Wat komen zou, dat moest daarna maar komen.

״Je blijft, nietwaar?" ״Ja...."

Rudi sprong op.

״Dan moet ik nog even met m'n juffrouw confe-reeren.... Eén oogenblikje maar...."

Ze hoorde hem de trappen afstormen naar beneden, waar de bewaarders huisden. Toen werd het stil. Buiten geruchtten vagelijk regen en wind. Zij voelde zich van een zalige machteloosheid bevangen, roerloos zat ze voor den gloeienden haard. De zaligheid doorstroomde haar als een warme, milde vloed. Ze wilde niet meer spreken, niet denken, niet roeren....

Toen Rudi, jolig en opgewonden, even daarna boven kwam, de trappen opgevlogen, vond hij Roosje op het haardkleed zachtjes ingedommeld. Ze was gauw overeind, liet zich door Rudi uitlachen en kussen en vertellen, wat hij z'n huishoudster had opgedragen: dat ze voor een feestmaal zou zorgen, met nog meer: versche bloemen, champagne, en de heerlijkste dingen voor Roosje, die er in het heele dorp te krijgen zouden zijn....

LIV

Debora had het toch niet aangedurfd te spreken. Ze had niet jaren met den ouden man en Roosje in één huis gewoond, om niet te weten, hoe onredelijk hij kon wezen in zijn drift en zijn toorn. Ze was woedend geweest op Roosje, woedend om haar brutaliteit, om den pijnlijken slag, waarvan haar de neustop nog gloeide.

'324