De verlatene

meisje, vol teederheid en drang naar toewijding, haar hartstocht, die haar zelf een openbaring was, was ook hem nieuw. Maar hij voelde dien nu diep en zwaar in zich overgaan, hij voelde haar te begeeren, heviger nu dan zij hem, omdat hij man was en wist.

Het brandde over hen beiden, als iets ongekends, dat van buiten-af was gekomen, even, héél hevig; toen sprong Roosje op en liep van hem weg en viel schreiend op een bank neer, in den versten hoek van de kamer.

Rudi liet haar daar, hij durfde niet naar haar toegaan, hij wilde niet. Hij voelde zich bleek, z'n handen beefden. Hij ging naar het raam en drukte z'n hoofd tegen de koele, beregende ruit. Het eindelooze medelijden met haar, de deernis en de begeerte tezamen, het was de smart-wellust, dien hij voelde, dien hij niet had geweten te bestaan. Hij dacht plotseling aan de joyeuse zinnelijkheid van zijn kameraden, die hèm hadden bespot vroeger om wat ze noemden zijn ge-brek-aan-temperament, aan hun jolige liefdes-avontuurtjes, bij wijn en feest en avondlijk lamplicht. Het had hem wel verbaasd, vroeger jaren, dat al die dingen niet waren geweest aantrekkelijk voor hem, dat hij er nooit naar had verlangd, dat het hem vrij-wel koud had gelaten.

Later, toen hij Roosje langer kende, had hij ook wel aan zich-zelf getwijfeld, soms aan haar, of zij wel het meisje voor hem zou zijn, meestal echter aan zijn eigen vermogen om een geweldigen hartstocht te voelen, zooals hij dien kende uit boeken en gesprek met vrienden.

Die zochten en vonden het bij licht en bloemenreuk en geur van wijn, die flirtten en dansten met opgewonden meisjes, die dronken zich een zinnenroes aan haar blinkende oogen, haar blanke, bloote schouders, en hun gesprekken daarna waren onstuimig van nerveus verlangen of zwaar van diepe begeerte. Hij had

'320