De verlatene

baar. Maar alweer hief zich de wind en het kletterde en de ramen glinsterden en dropen.

Een draaiorgel jankte in de verte, telkens verzonk het geluid als de wind zich uitzette en 't brak opnieuw door den dag, zoo gauw het vlaagje daalde.

De boomen bewogen hun natte, zwarte, dik-knop-pende takken, stonden even stil, bewogen weer....

Roosje leek alles daarbuiten ver en lang-geleden. Van de straat af kwamen verdoofde geluiden.... ze luisterde stil naar den wind, ze keek naar den regen, de oogen van 't schreien zwaar en heet.

Het was alles verteld.

Ze waren in Rudi's huis gekomen, hij had haar meegenomen naar z'n werkkamer, de heerlijke, rus-tig-weelderige kamer vol boeken en mooie dingen. De haard brandde, er stonden bloemen, hier en daar. Rudi's viool lag op z'n schrijftafel, voor de breede ramen waren de zware, goud-gele gordijnen half toegeschoven.

Roosje had die kamer lief van er enkele keeren te zijn gekomen, ze herkende die uit haar herinneringen, omdat ze er altijd aan had gedacht, alsof ze er gisteren was geweest.

Rudi was naar het raam gegaan en had de gordijnen opengeschoven. Toen, met z'n zonnigen lach, had hij haar laten neerzitten in den diepen stoel en laten vertellen.

Ze had alles verteld van wat ze geleden had, de laatste jaren, haar heele leven lang eigenlijk. Van haar verlangen, het martelende, naar liefde-geven, naar teederheid-betuigen en hoe daaraan nooit was voldaan. Van haar kinderjaren vertelde zij, van de vrijwillig-ondergane vernederingen, die nog in haar wroegden, om niet alleen te hoeven zijn en schijn van kameraadschap te gevoelen, ook voor haar bestemd. Hoe ze haar het Jodin-zijn hadden verweten, hoe ze haar baldadig behandeld hadden, de andere kinde

'317