De verlatene

pijn deed. Ze kon wel een bloedneus hebben! O, wat zou vader zeggen. Alles zou hij weten, wist hij misschien al. Want stellig was hij ontwaakt van den dreunenden bons, waarmede ze de deur had toegetrokken. En dan.... en dan.... o, die wanhoop----

om dat niet meer te keeren, dat lang-gevreesde, nu rauwelijks op haar neergevallen onheil....

Zou ze 't Rudi vertellen, alles, nu maar ineenen al haar geheime leed, het drukkende levensverdriet aan hem toevertrouwen? Dit leek haar nu de eenige kans op troost en op verlossing, hem eindelijk alles te belijden en voor nu en toekomst uitkomst te vragen.

Ze kwam overhaast, te laat, doodsbleek aan, waar hij haar wachtte. Hij keek ontstemd, Roosje zag het, met een gevoel of ze hem een hevig onrecht deed. Plotseling nam ze zich voor, niets te zeggen, alleen zich te verontschuldigen, iets te bedenken.... Ze wist niet.... De verwarde gedachten aan Debora, aan vader, aan wat haar thuis wachtte, bestookten wild dooreen haar hersens, Rudi's groet ging langs haar heen, willoos rustte haar hand in de zijne. Toen zag hij haar ontsteltenis, haar bleekheid, z'n oogen verteederden, z'n hand klemde vaster, warmer om de hare....

״O, Rudi, er is zoo iets ergs gebeurd...."

Haar lippen beefden, groote tranen welden haar in de oogen.

Rudi had nog nooit een meisje zien schreien.

״Stil," zei hij, ״ga mee.... hou je in hier op straat.... ga mee naar mijn huis en vertel mij alles."

LUI

De regen tikkelde tegen de ruiten, de wind woei in kleine, trieste vlaagjes, die gauw weer stilden. Dan was het heelemaal stil, ook geen regengeluid hoor

'316