De verlatene

garem-huis.... Zou zij haar nu eens, zij, die het bést met haar meende, vertellen, waar het dien jongen om te doen was. ... ?

Debora bukte haar hoofd, verhit van het drukke betoogen, naar het meisje en fluisterde haar met nadruk iets in het oor. Roosje richtte zich op, met een kreet van afschuw. Alles wat Debora tot nu had gezegd, had ze gelaten aangehoord; ze was er door getroffen geweest, 't had immers — wat hare plichten en vaders verdriet betrof, — schijn van waarheid en rechtvaardigheid. Maar nu.... nu.... Deze afschuwelijke beschuldiging van Rudi, die ze haast niet nadenken dorst.... ze zou het niet toe-laten te herhalen, zooals Debora scheen te willen doen, blijkbaar denkend, dat haar woorden indruk hadden gemaakt. Vóór de ander den mond nog weer kon opendoen, had Roosje haar een slag toegebracht, vlak in 't gezicht. Ze voelde zelf de pijn van de aanraking met Debora's harden neus binnen in haar hand en dat gaf haar een tintelend gevoel van voldoening: Rudi was, zoo goed ze voor 't oogenblik kon, gewroken.

״Nou vertel ik alles aan je vader, alles, alles, alles vertel ik 'm," barstte woedend Debora uit. ״Nou zal ik je leeren met gojsche jongens loopen. ... nu blijf je hier — er niet uit."

Maar Roosje was Debora al voor. Ze holde naar de deur, rukte die open, met een dreunenden slag achter zich toe en rende weg.

Gauw bevreesd voor kijken en jouwen, toomde ze haar pas en liep bedaarder. Een rauwe pijn martelde haar inwendig. Hoe kon ze Rudi onder de oogen komen, na Debora's ruwe woorden! Hoe schaamde ze zich voor wat ze had gehoord en vreesde ze, eraan te moeten denken, als ze straks bij hem zou zijn. En wat zou, achter haar rug, de woedende Debora nu doen! Geslagen had ze haar, die haar moeder haast wezen kon, gemept tegen haar neus, dat haar eigen hand

'315