De verlatene

En nu.... och-god, die Debora.... wat zou ze hebben, wat zou ze willen?.... Haar afhouden van Rudi.... haar verraden aan vader.... haar laten bewaken, opsluiten.... ?

Ze bemerkte ineens dat ze schreide, dat haar de tranen uit de oogen en over de wangen liepen. Een vale angst kroop in haar op, een gevoel van name-looze wanhoop en van liefde en verlangen naar Rudi, zóó hevig, dat het haast evenzoo smartelijk werd.

Nu kwam ze naar beneden, nu kwam ze, slapenden vader voorbij, met kloppend hart den winkel in, nu stond ze voor Debora en ze zag het, dat er geschieden zou, wat ze vreesde.

Debora stapte achter de toonbank vandaan en haar in den weg. Ze wilde wat zeggen, protesteeren, maar de klanklooze stem hortte haar in haar droge keel. Ze keek naar Debora op en die blikte hard, onbewogen op haar neer. ״Zij is jaloersch, omdat zij niét" — flitste het ineens door Roosje's brein. Ze wist niet hoe ze plotseling aan die nieuwe gedachte kwam.

Maar de andere sprak alreeds; de verwijten kletsten op het meisje neer en ze liet ze gelaten over zich gaan. Ze hoorde Debora's stem — en ze voelde alléén begeerte om weg te komen, angst dat vader ontwaken zou — ze hoorde haar zeggen, dat ze haar vader te schande maakte, door haar loopen met een Christenjongen, dat die jongen haar gek had gemaakt, zoodat ze — Debora bemerkte het héél wel — nu voortdurend haar Joodsche plichten verzuimde en het kasj-roeth in de huishouding veronachtzaamde. Had vader nog niet genoeg geleden? Wou zij den weg van Esther op? Was ze even gemeen als die? Bah, van haar, zoo stil.... zoo achterbaksch.... had Debora dat niet kunnen denken. Of dacht ze soms dat de goj haar trouwen zou, de schatrijke goj haar trouwen, haar, het arme Jiddekind? Als ze dat dacht, dan mocht ze Esther wel achterna waar die nu was: in het mesjoe-

'314