De verlatene

jongen. Hij had haar toch beloofd, dat hij altijd haar vriend zou zijn en zij zijn liefste vriendinnetje. Maar hij scheen geen besef te hebben van wat haar leven drukte, van wat haar klemde en van vrijheid beroofde. Zij vertelde het hem niet; zij wilde den zonnigen lieveling niet bedrukt maken; nu ze hem geen vroo-lijke verhalen had te doen, nu zweeg ze van haar leven. Van Esther wist hij en van Daniël, eens voor al, daar was niet meer over gesproken. Liever vroeg zij, luisterde verrukt naar zijn praten, over z'n moeder; en de liefde tot die moeder in zoo een grooten jongen, man al, ontroerde haar, dat ze soms tranen in haar oogen voelde. Ook dacht ze nu meer dan ooit aan de eigen moeder, die zijzelve niet minder teeder-lijk had liefgehad. Maar zij was een kind geweest, dat leek haar eenvoudiger, meer in der dingen aard. Nu ze volwassen was, kende ze, voor haar vader, nog maar alleen de genegene deernis.

Van den zomer — had Rudi beloofd — dan zou hij haar eens bij zijn moeder brengen, in haar klein landhuisje te midden van bosch en heuvelen. En moeder zou wel zóóveel van zijn vriendinnetje houden, dat ze haar bij zich zou willen hebben, voor eenigen tijd. Roosje had daar maar niet op geantwoord, — er zou nóóit iets van komen, verbeeld-je, dat vader ooit zou toestaan, dat zij eten-en-drinken zou in een niet-Joodsch huis! — ze had maar geglimlacht, innig-blij al met de belofte, even doorvoelend de verrukkelijkheid der verwezenlijking — leven in een landhuisje met een vriendelijke, goede dame, Rudi's eigene moeder, Rudi-zelf haast, en hij daar dan ook! — maar die zoo onmogelijk achtend, dat er zelfs niet over te denken viel. Ze was toch al rijkelijk tevreden, het broze geluk scheen haar meer dan ze had mogen hopen of verwachten. Maar ze voelde het als broos, zeer brekelijk en tegen zichzelf in, zichzelf geen oogenblik zeker van Rudi's bezit.

'313