De verlatene

interessante verzen, hij hoorde de woorden ״artiest" en „schrijver" en zag blikken naar z'n kleeding van lachende toegeeflijkheid, omdat men het met een „artiest" niet zoo nauw wilde nemen.

Er zat tegenover hem, een zwartoogig vriendinnetje van Saar — óók een student, fluisterde Leonnetje — die hem voortdurend aankeek met een uitdagen-den glimlach, de breede, roode lippen vaneen over twee rijden glanzende tanden. Even sloeg door Daniël heen als een felle vlam de begeerte naar die lippen en die tanden, maar onmiddellijk, zag hij Pauwtjes gezicht, haar rimpelloos voorhoofd; haar kindermond, den onbevangen blik uit haar rustig-reine oogen, en in hem kreunde en kromp het van schaamte en walg tegen zichzelf.

De avond vorderde. Er werd voortdurend gepraat, gelachen, gegeten en gedronken. Daniël's zwijgen werd nauwelijks opgemerkt. Hij verveelde zich gruwelijk, hakend nu naar zijn eenzaamheid als naar een kostelijk bezit, dat hij al te achteloos had prijs-gege-ven, en zon op een goed moment van opstaan en verdwijnen. Hij ontweek het brutale kijken, het opzettelijke telkens weer hem iets vragen van het meisje tegenover hem door zich voortdurend bezig te houden met Leonnetje, die graag praten en wijsheid-luchten wou en laten zien, dat hij ook zoo min niet was. Hoe stond hem die bleeke naar odeur riekende jongen tegen, die haast stikte in z'n te hoogen boord en wiens glad-gepommadeerde haren hem misselijk maakten van ze te zien en te ruiken.

Nu zweeg hij even, eindelijk, nu moest hij-zelf maar heengaan.

Juist nu hij wilde opstaan, hoorde hij, een eind van hem af, Pims dikke lawaai-stem, die iets beweerde van nog-lang-niet-naar-huis, want morgen kunnen uitslapen. En tante Lena, gloriënd in het genot van haar rijk onthaal, was het daarmee eens.

'308