De verlatene

op aan gekeken, toen ze hem z'n ontbijt bediende, met haar troebele oogen, haar star-zoeten glimlach en haar praatje over het weer, en haar ״m'neer" vóór en „m'neer" na. Als een vreemd, griezelig beest, waarvan men niet begrijpt, dat de natuur het heeft willen maken, en waarvoor dat toch nuttig kan zijn, zóó had hij haar beschouwd. En niets gezegd.

En nu ging hij de trap af, naar buiten en martelde zich met angst, dat hij in de toekomst een vulgaire lafaard zou zijn.

In die stemming liep hij de straten door, naar Oom Manuels woning in de Sarphatistraat toe.

De beide kamers daar waren vol; de bruiden met rood-verhitte gezichten, paffe koonen, en van trots en vreugde schitterende oogen, zaten in haar satijnen japonnen, die blonken van looverwerk, te midden van een heelen kring zwatelende gasten.

Jozef was er ook al, met zijn vrouw, die bleeker was en paffer dan voor haar huwelijk, nu al, vond Daniël, iets van een oud Joden-vrouwtje kreeg.

En wat werd tante Lena dik, nu ze naar den ouden dag toeging. Oom Manuel stuntelig en vermagerd, met bleek-blauwe wallen onder de oogen, die den schuwen blik hadden van iemand die in eigen huis zijn gezag is kwijt geraakt en nu de dingen maar laat gebeuren. Daniël voelde zich een volslagen vreemde in dien familiekring, zelfs Jozef scheen hem nu ver en vreemd, maar de bruidegoms Pim en Max, die beiden haatte hij, op 't oogenblik zelf, dat hij den handdruk der kennismaking met ze wisselde.

Leonnetje, die nu z'n schooljongensbril verwisseld had voor een wiebelend lorgnetje, net als Pim en Max droegen, kwam naast hem zitten, gevleid met het bezoek van den knappen neef, iets neerbuigend ook, omdat hij den armen neef ontving in z'n vaders rijke huis. En Daniël merkte onmiddellijk, dat hij voor die allemaal de „dichter" was, de man van de

307.