De verlatene

vragend, hoe hij zoo dwaas had kunnen zijn, de uit-noodiging aan te nemen, knapte Daniël zich in z'n kille kamer op voor het feest. Hij bedacht nu ook, dat hij eigenlijk niet eens behoorlijke kleeren had voor zulk een gelegenheid, en terwijl hij, nog in hemdsmouwen, z'n kaal confectie jasje over de hand hield voor zich uit, en het critisch bekeek, schaamde hij zich, dat hij zoo zou zitten tusschen al die welgestelde, welgedane, en ongetwijfeld op z'n mooist gekleede kennissen van zijn oom en tante. En even later over zijn schaamte; wat had het eigenlijk te beteekenen? Hij had weer een van zijn buien van zwaarmoedigheid, die dagen lang duurden, waarin hij aan alles en iedereen twijfelde en het meest aan. zichzelf, waarin hij z'n geest afmatte met het vage tobben over het laatste waarom en het hoogste verband van de dingen, die hij deed of bestreefde en te midden waarvan hij leefde. Dat gepeins op het Onbekende dat hem midden in zijn werk telkens overviel, en als een obsessie, niet meer losliet, gaf hem dan een duizelig gevoel van versuffing en verdwazing, alsof z'n hoofd en z'n hart plotseling leeg-liepen van bloed en van energie. Alsof hij voortging door een dikken nevel, waarin zich stemmen als uit de verte onverstaanbare dingen tuitten in z'n roezende ooren.

Hij kleedde zich zoo goed mogelijk, borstelde zich af met ongewone zorg en ging de duistere trap af naar buiten toe. Onder het afdalen bedacht hij, dat hij eigenlijk behoorde te verhuizen, omdat hij z'n juffrouw gisteren tegen haar buurvrouw van tweehoog over hem als over ״die smaus" had hooren praten. Het leek hem zoo laf, te doen, alsof hij niets had gehoord, omdat hij het hier nu betrekkelijk goed had en tegen de moeite van het verhuizen op-zag. Was er dan nu al niets dappers en geestdriftigs meer in hem, was hij dan nu al lamgeslagen, zoodat geen ding hem meer beroeren kon? Hij had er vanmorgen de vrouw

'306