De verlatene

er in de komende maand verzen van hem zouden verschijnen in een voornaam tijdschrift. En Jozef, die weinig las, maar een grooten eerbied voelde voor schrijvers en dichters, toonde zich kinderlijk opgetogen. Hoe kreeg men het bijmekaar, verzen! Én die meneer, van het tijdschrift, kende Daniël dien, kwam hij daar aan huis? En viel er mee te verdienen, met verzen? Dan was het, bij zijne lessen, een aardig broodwinninkje, wat? Daniël luisterde daarnaar flauw glimlachend, zich verbazend, dat hij, zoo prikkelbaar den laatsten tijd, nu geen onwil en wrevel in zich waarnam, tam meeloopend naast den druk pra-tenden broer, met een prettig gevoel, dien nu weer eens bij zich te hebben, toch zonder verlangen, naar z'n huis te gaan, om het zoontje te zien. De laatste maanden hadden hem tam en stil gemaakt.

LI

Korten tijd daarna, in het begin van de volgende maand, ontving hij een briefje van Jozef, dat hem even ontstemde. Het was een uitnoodiging namens hun tante Lena, voor een feest ter eere van het bruid-worden van Saar en Bets, beiden tegelijk, over een dag of tien.

Daniël vond den brief, toen hij thuiskwam van college. Hij was juist voor zijn doen in opgewekte stemming. Enkele kranten hadden gewag gemaakt van zijne eerste verzen, hier en daar had hij, op sympathieke wijze, regels aangehaald gevonden. Diep in zich vond hij zijn verzen, hun aanvaarding, de beoordeeling ervan door de pers, van buitengemeen gering belang; meer en meer kwam hij er toe, alle dingen te beschouwen, te gevoelen eigenlijk in hun verband tot een allerlaatst doel, een hoogste wet, van hemzelf en van iedereen wellicht onbekend en onbegrepen, maar

'303