De verlatene

om de ellende, die ze met hun schamele, gebukte lijven voortworstelend tegen den windstuw in, den verlaten weg langs, tegemoet gingen.

Het eenzame, grauwe gesticht met z'n naakte ramen neerstarend in den leegen tuin, over de dorre landen, tegen de kale boschbrokken aan, had ze allemaal opgeslokt. In de wachtkamer hadden ze nog met een aantal gezeten, toen waren ze één voor één door een zuster gehaald geworden en verdwenen, ieder in een richting, diep weg in het groote huis vol troebele smart en verwrongen ellende.

Daniël had niet lang bij Esther kunnen blijven. Het besef, dat ze hem zelfs niet herkende, haar manieren en wijze van spreken, die hem voortdurend herinnerden aan dat vreemde, koortsige leven, dat ze jaren lang had geleid, dit alles drukte hem geweldig. Van broederlijke genegenheid, nooit sterk voor haar gevoeld, nam hij nu geen spoor meer in zich waar, en hij schaamde zich, voor den dokter, die hem vriende-lijk-meelijdend toesprak, voor de zachtzinnige pleegzuster, dat hij eigenlijk alleen was gekomen om de ruïne te zien van een ziel, die hij plotseling diep verwant had gevoeld aan zijn eigene. ׳

Maar dit alles zei hij Jozef niet. Hij zweeg toen hij het verhaal van zijn tocht had gedaan en liet Jozef vertellen van zijn zoontje, waarover hij was opgetogen. Daniël moest mee naar zijn huis om het kleine Jaapje te zien, hij verontschuldigde zich om z'n verregende kleeren, maar hij moest beloven toch eens te komen. Ook gaf hij Jozef nu zijn adres. Jozef vroeg ook nog, met de hartelijke, doch vage belangstelling van iemand, die niet goed weet, waarnaar hij eigenlijk vraagt, naar Daniëls studie. En Daniël, van een vreemde genegenheid voor dien broer, in wien nog altijd de oude innigheid was, plotseling bevangen, vertelde met ongewone spraakzaamheid. Vóór hij er goed over gedacht had, had hij Jozef meegedeeld, dat

'302