De verlatene

zonder behoefte aan hevige uiting en afkeerig van het vulgaire vrijen op eenzame weggetjes — al dien tijd wisselden.

L

In den laten namiddag van een Maartschen dag ontmoette Daniël, van een bezoek bij Esther terug-keerend, zijn broer Jozef in de Kalverstraat. Het sneeuwde fijntjes, het had den heelen dag al gesneeuwd en de lucht, rossig-grauw, laaghangend boven de felle electrische lampen, dreigde met nog meer. Ijzig kil beet de zwarte sneeuwmodder Daniëls slecht-geschoeide voeten, die zich loom en lusteloos voortbewogen. Hij was de lichte Kalverstraat inge-loopen, omdat de somberheid van de grachten, die hij gewoonlijk nam, hem voor ditmaal had afgeschrikt, maar hij had spijt van z'n keus bij het bemerken, dat het Zaterdag was en de Kalverstraat, tusschen de lichte winkels aan weerszijden, voller en roeziger dan op welken anderen dag ook. Hij ontmoette zijn broer, juist toen hij een duistere zijsteeg wilde inslaan, naar het Rokin toe, hij zag hem haastig op zich toestappen en het deed hem goed, dat gezicht, uiterlijk zoo veranderd als een gelaat maar veranderen kan, doch waarin de trouwe jongensoogen nog altijd denzelfden blik behouden hadden, weer terug te zien.

Jozef ook scheen verheugd, zoo als hij lachend en met uitgestoken hand z'n broer tegemoet trad. Het verschil tusschen de verregende, sjofele plunje van Daniël en zijn eigen keurige, pronkerige kleeren scheen hem zelfs niet op te vallen; het viel Daniël wel op: hij wilde niet, schooierig als hij er na den door sjouwden dag uitzag, met z'n broer op diens Sjabbesmiddag door de lichte en volgestuwde Kalverstraat loopen. Ze gingen het Rokin langs en Daniël vertelde van z'n bezoek bij Esther.

'299