De verlatene

koel en waardig. Ze had niet gelogen, omdat ze nooit loog; haar oom was niet gekomen en met het plotseling opgedaagde vriendinnetje was ze toen maar wat gaan wandelen. Doch tusschen haar en Daniël moest, nu telkens bleek hoe weinig ze eigenlijk bij elkaar pasten en van elkaar begrepen, alles maar uit zijn.

Daniël voelde te goed, dat hij zich op dat alles niet verweren kon. Hij schreef niet terug en deed nimmer meer een poging, Pauwtje nog te ontmoeten.

Na de opwinding, de toomeloosheid, het verbroken evenwicht van den afgeloopen tijd zonk hij weg in een diepe, trieste rust. Hij bleef langen tijd van de colleges weg en gaf alleen zijn lessen, om te kunnen blijven leven.

Zwaar worstelde hij door den winter heen. Tegen 't voorjaar ging hij weer naar college. Hij zag er de ouden, Hein Bonten, dien hij nauwelijks meer dan vluchtig sprak, Verrijn, Kunst en de anderen.

Hij voelde, dat hij zelfs niet meer hevig haten kon, en hij wist, dat hij nu ook geen haat meer zou zoeken, noch vriendschap, noch liefde, noch de aansluiting in club of partij, omdat hij voor dit alles volmaakt ongeschikt en zijn leven van buiten-af tot in de kern vergiftigd was.

XLIX

In datzelfde voorjaar groeide uit den omgang van Roosje met Rudi Hannema wederzijds een diepe, innige sympathie, waaraan ze allebei hun beste vermogens gaven en waarin ze beiden hun hoogste geluk vonden.

Rudi was van jongsaf een gelukkige, mooie en innemende jongen geweest, die maar één groot verdriet had gekend, het vroegtijdig verlies van zijn vader. ■Die had zijn moeder, zijn nu getrouwde zuster en

'294