De verlatene

tige, al dat toomeloos vragen, vervolgen, aandringen haar aanvankelijke genegenheid tot den jongen ten-onderging en zich vervormde tot een verdrietig gevoel van bevreemding, afkeer haast, waarin alleen nog bleef de deernis met zijn leed en zijn afzonderlijkheid, die ze wist, de deernis, die haar van openlijke breuk weerhield, lang nadat in haar binnenste de kiem-van-liefde reeds verstikt was onder Daniëls heftigheid — geen zinnelijke maar geestelijke — zijn wantrouwen, zijn jaloerschheid en zijne schijnbare aanmatiging door het gevoel van zich tegen geringschatting voortdurend te moeten verweren.

Het duurde voort, het samen-wandelen, het samen-spreken dat voor beiden tot een kwelling werd. Want ieder gesprek ontaardde in gevoelsdebat, een nerveus gekibbel, waaraan Pauwtje niet gewend was, dat haar vermoeid afstiet en verdrietig maakte; en Daniël, zoodra hij alleen was, leed fel en heftig zijn wroeging om wat hij het diep-geliefde meisje deed lijden, zijn tot zekerheid gegroeide vrees, dat Pauwtje hem nimmer liefhebben zou, en dat hij de mogelijkheid, de kiem ervan met eigen handen had verwoest.

Zoodat het hem haast een verlossing scheen, toen het onvermijdelijke geschiedde en het tot de breuk kwam, die hijzelf toch niet had durven uitlokken.

Hij had een wandelafspraak met haar gemaakt, maar kreeg in den avond een briefje, waarin ze hem afzei om bezoek, dat zich plotseling voor den volgenden dag had aangekondigd, een broer van haar moeder, in lang niet gezien. En den anderen dag, op het bestemde uur, ontmoette hij haar op straat met het vriendinnetje van de les. Hij groette niet en holde haar voorbij en naar huis en schreef haar een brief vol woeste, onredelijke verwijten en toomelooze klachten, omdat ze hem smadelijk behandeld, geringgeschat en voorgelogen had.

Haar briefje kwam onmiddellijk daarna. Het was

'293