De verlatene

iemand in wie geen onreinheid, geen haat, geen wantrouwen, geen wroeging en geen enkele geheimenis kan wezen, geen verheven leed en geen lage vreugde, de oogen van een goed en gelukkig mensch. Daniël had nog nooit zulke klare oogen gezien. Ze keek, zonder hem te hebben opgemerkt, onmiddellijk weer voor zich. Maar van dat moment af belangde hem alles, wat het meisje deed of wat er aan haar was. Haar hand en haar handschrift, haar blouse en haar haarwrong, een vloeipapiertje, dat ze vallen liet, en waarop een paar woorden stonden gekrabbeld.

Dien heelen avond bleef hij naar haar kijken, met een plotseling belangrijk-vinden van iedere beweging, ieder gebaar, ieder woord, dat ze haar vriendinnetje influisterde. Hij zou nu hebben willen weten, wat haar krachtige, blanke hand neerschreef op het papier, hij zou nu hebben willen lezen, wat hem een oogenblik tevoren volslagen onverschillig was. Hij voelde de begeerte te weten, hoe haar naam was, hij verlangde ernaar, dat het vriendinnetje, voor hem hoorbaar, dien naam noemen zou. Het geschiedde aan 't eind van de les, terwijl zij nog treuzelde en de vriendin al vaardig tot heengaan was. Daniël ging langs haar heen naar den uitgang toe en hoorde haar Pauwtje noemen.

Het duurde eenigen tijd voor er gelegenheid kwam, Pauwtje toe te spreken en voordat Daniël het durfde doen. Het oude, in hem tot een deel van z'n ziel gegroeide wantrouwen, liet hem niet los, of eerder, hij liet het wantrouwen niet los, hij behield het bij zich met al zijn macht, opdat het hem niet ontsnappen en hem weerloos achterlaten zou. Hij wilde geen aanraking zoeken met het meisje, dat hem ongetwijfeld evenzeer zou geringschatten en verstooten als het zijn beste vriend hem had gedaan, dat hem, den donkeren, leelijken Jood, ongetwijfeld zou hoonen en uitlachen, als hij toenadering wagen zou.

'289