De verlatene

zelfverheerlijkende aanmatiging, maar die hem, tot gewoonte geworden, mèt zijn wantrouwen, meer en meer voor het leven met anderen ongeschikt maakte. Doch die ongeschiktheid voelde hij langen tijd eer als kracht dan als zwakheid, eer als bolwerk van zijn bestaan dan als weerloosheid, en dat gevoel hield hem in evenwicht langen tijd, tot den dag toe, dat hij het meisje ontmoette.

Het meisje was blank, blond en robust. Hij ontmoette haar eenige keeren achtereen op een drukbe-zochten cursus, dien een professor in filosofie ook voor niet-studenten had toegankelijk gesteld. Door zijn voortdurende eenzaamheid gewend alleen op zichzelf te letten, voortdurend wantrouwig en op verweer bedacht, lette hij de eerste les evenmin als op wie dan ook op het blonde meisje, dat naast haar zwartharig vriendinnetje vlak voor hem zat. Op de tweede bijeenkomst wist hij wel, dat wie er voor hem plaatsnam, daar ook den eersten keer gezeten had, maar zonder dat het hem ook maar het geringste belang inboezemde of tot eenige blijdschap stemde. Hij keek — zelf niet gewoon veel aanteekeningen te maken — naar haar blanke, ijverig schrijvende hand, naar de goudblonde wrong boven op haar gebogen hoofd, naar den glanzend-witten boord om haar hals, met niet meer belangstelling dan waarmee hij keek naar een oude dame, die een paar rijen voor haar zat, en naar het groezelig-bruine halsje uit dof-paars japonnetje van een beredderig namaak-Liberty-jufje in de buurt.

Ze bleef komen en iedere volgende maal plaatsnemen vlak voor hem, zonder dat zij hem opmerkte, of hij haar bewust. Totdat ze zich op een avond omwendde — naar een oppositie-rumoert je achter in de zaal — en hij haar oogen zag.

Het waren groote, grijsblauwe oogen, van wijden opslag, de oogen van een optimist, de oogen van

'288