De verlatene

weinig kennend, had teruggeschreven, dat Maarten welkom zou zijn om hun samenleven te deelen.

Maarten was gekomen: een lange, tengere jongen, in wien op het eerste gezicht niemand den vechtlust en kort-aangebondenheid zou opmerken, waarvoor hij stond bekend.

Maar zijn handen waren nerveus, met lange, al-tijd-bewegende vingers en hij had de oogen van een dolleman. Hij scheen geen gezellige kameraad en bleek dat ook niet te wezen. Hij sloot zich alleen aan bij zijn neef en behandelde de beide anderen vrijwel uit de hoogte. Dries schikte zich daarin met gelatenheid, merkte het nauwelijks op, maar Daniël hinderde het geweldig. Ook voelde hij zich jaloersch tegen Maarten, die hem Hein's vriendschap ontstal. Hij hield ook wel van Dries, maar Hein was toch zijn echte vriend.

Maarten Verrijn wilde volstrekt niet in de gaarkeuken eten, en hij stelde voor, dat ze allemaal tezamen thuis zouden eten en de hospita, juffrouw Rip-stra, voor zich laten koken. Die wilde wel en beloofde Maarten — die er vast over sprak op eigen gezag — voor hemzelf en de andere heeren een degelijk en kostelijk onderhoud.

Maar Dries wilde de gezelligheid van de gaarkeuken, waar ze nu een heele ,,stamtafel" hadden, niet prijsgeven voor het duurdere eten binnenshuis; het vooruitzicht iederen dag met den hooghartigen Verrijn aan tafel te zitten, trok hem weinig aan en Daniël, die met lesgeven juist genoeg verdiende om er schraal te komen en de eigen studie te betalen, kon, had hij gewild, aan die duurdere levenswijs zelfs niet denken. En zoo ging hij nu dagelijks naar hun oude eethuis met Dries alleen. Kwamen die twee dan thuis, dan vonden ze Hein en Maarten dikwijls uitgegaan en als ze laat in den avond terugkeerden, hadden ze onderelkaar gesprekken, waar de anderen buitenble-

'278