De verlatene

plaatst onder 't volkje, tusschen 't welk ze gedrongen stond en tot 't welk ze zich wist gerekend.

Toen was er, een week of zes terug, iets veranderd. Op een Donderdag, onverwacht, was de postklerk verdwenen en in z'n plaats zat aan de glimmend-bruine tafel een jonge man, met een vriendelijk, meisjes-zacht gezicht en lachende oogen. 't Strakke zwijgen achter de toonbank was nu eenklaps verbroken, de nieuweling deed, zonder drukte en be-redderigheid, 't bedrijvigst van allemaal, maakte opmerkingen, grappigheidjes blijkbaar met z'n ge-dempt-jolige stem, zoodat zelfs de strakke dominee Wijmers glimlachte. Voor de wachtenden was daarvan niets te verstaan, maar het feit zelf, dat er iets gebroken was aan de starre ongenaakbaarheid der vier boekenreikende heeren, iets ontdooid aan die ijskoude volksweldoeners, gaf ook daar een andere stemming, 't Scheen dat het hupsch gedoe van dien nieuweling alle anderen stemde tot meer toeschietelijkheid, tot wat-hartelijker-zijn onder elkaar. Ook kreeg elk van den nieuwen meneer z'n groet beantwoord bij 't overreiken van den zak en van de anderen moest er nu, of ze wilden of niet, óók wel een genadig ״goeien-dag" op overschieten.

Roosje echter ondervond van het komen van dien jongen man — naar z'n omgang met de anderen te oordeelen, hun meerdere in aanzien — aanvankelijk een verscherping van haar schaamtegevoel. Zijn warme, vriendelijke stem, de glans van zijn zachte, zonnige oogen doordrong als een weldaad en beschaamde haar tegelijkertijd.

Zóó gaf hij z'n vriendelijkheid, de zonnigheid van z'n oogen weg aan allemaal zonder onderscheid, omdat ze arm en gering waren, uit deernis, uit meevoelen met hun schamele kleinheid, maar als meerdere aan de minderen, dat voelde ze héél scherp. En ze vermeed het, hem haar taschje te reiken, ze ont-

'264