De verlatene

ze allebei trouwen. Soms namen ze Rebecca tusschen zich in op de canapé en fluisterden geheimzinnig. Er werd limonade gedronken en port en ieder rookte z'n sigaar, zonder zich te geneeren. Er lag geen wit kleed op tafel.

Dat was Jozef 't onwennigst van al. Z'n kostmenschen, een bejaard echtpaar zonder kinderen, waren óók ״vrij" geweest, maar altijd had daar op den Sjabbesdag een wit kleed gespreid gelegen over de tafel. Rebecca wou het niet, ze had gepruild, wilde niet uitgelachen worden, wilde pronken met het rood-fluweelen tafelkleed van Saar en Bets, en Jozef had natuurlijk toegegeven, zelfs niet aan verzet gedacht. Toch hinderde het hem en ook het voortdurend geloop van al die rumoerige jongelui in z'n huis. David, z'n zwager, viel soms ongegeerd binnen met twee, drie vrinden van 't magazijn, gijnige jongens, poentjes vond Jozef, met hun pronk en bereddering. Maar Rebecca kribde als hij er wat van zei, zij vond die jongens aardig, ze brachten nog eens nieuwtjes mee van straat en tapten gijntjes, daar je om lachen kon.

Eenmaal was Daniël gekomen. Hoe had het Jozef verheugd, dat z'n broer toenadering zocht. Daniël had candidaats-examen gedaan, stond als bijzonder knap bekend, en Jozef begon in z'n hart meer en meer eerbied te gevoelen voor dien jongeren broer, die den vreeselijken moed had gehad, naar z'n beginselen te handelen. Over Daniëls gedrag tegenover vader begonnen zich zijne gedachten langzaam aan te wijzigen. Hij was óók blij, dat Daniël kwam uit zichzelf, omdat Rebecca voortdurend schimpte, dat hij hen uit hoogmoed om z'n voornameren staat van juridisch-candidaat niet langer kennen wou. Maar Daniël was binnengekomen in een kamer vol roezige luid-pratende menschen. En Jozef ver-wenschte de heele visite op dat moment, waar hij z'n broer, die toch was gekomen om hem en z'n

'257