De verlatene

keek, als deed hij in z'n vrouw de heele familie Kapper het grootste onrecht.

Ze woonden op een bovenhuisje in de nieuwe buurt, Rebecca's ouders hadden de heele inrichting betaald en van wat Jozef verdiende konden ze er best komen. Toch voelde Jozef zich vreemd, onwennig nog in het popperig huisje van twee groote kamers met tusschenalkoofje, kabinetje en peuterig keukentje, tusschen de ״moderne" meubeltjes, waar Rebecca wel wat al te zuinig en te zorgvuldig op was, naar Jozefs zin.

Dikwijls peinsde Jozef terug aan z'n moeders huis, herdacht hij de gezelligheid van hun Joodsch gezin in den goeden tijd en dan voelde hij het volslagen on-Joodsche van zijn eigen huis, van zijn eigen gezin als een positief gemis. Hij begreep het nu wel, vroom als vader was hij niet, maar van de „vrije" Kappers stond hij eigenlijk nog veel verder af, en ook dit voelde hij: als vader redelijk was geweest, dat hij niet zoo gauw en zoo geheel van alles losgeraakt zou zijn.

Ze kregen veel bezoek, dat eerste jaar van hun huwelijk, en Rebecca, vóórdat de vorderende zwangerschap haar humeurig en huilerig maakte, was daar kinderlijk-verheugd mee. Ze kon dan al het blinkende glaswerk, de voorwerpen van kristal, de fraaie kopjes, het glanzend-nieuwe zilvergerei te voorschijn halen en er, trotsch huismoedertje, mee pronken.

Op Sjabbes-middag was de heele voorkamer soms vol bezoek, zaten er drie naast mekaar op de canapé

— onder de portretten van vader en moeder Kapper

— en moesten ze stoelen bijsleepen uit het kabinetje. Dan werd er gezongen, gezwetst, door Pim en Max vooral. De mannen praatten ook wel over zaken en uitgaan, de meisjes, Saar en Bets over haar uitzet, waaraan ze nu bezig waren. Tegen den zomer zouden

'256