De verlatene

XLII

Het was maanden lang, en eigenlijk al van het begin af, een gewichtig onderwerp geweest, waarover tallooze min-en-meer-heftige gesprekken waren gevoerd: of Jozefs kind, indien het een jongen was, besneden zou worden. Over den naam was niets te stellen geweest, beide vaders droegen den naam Jacob, zóó zou de zoon heeten, en als het een dochter was, Eva, naar Jozefs gestorven moeder, zooals recht en billijk was. Maar die besnijdenis-kwestie, waar de heele familie Kapper zich in mengde, waar David gebbetjes op maakte, en het heele gezin van Oom Manuel erbij, tot Pim en Max toe, die deed hem haast wenschen, dat het maar geen zoon mocht wezen. En dat maakte hem bitter, hij had altijd op een zoon gehoopt.

Hemzelf was het ritueel der besnijdenis niet sympathiek. Hij voelde wèl in zich iets van wat Max en Pim met hun grove lawaaistemmen schetterig beweerden: dat het schending en aantasting van het menschelijk lichaam, van de ״natuur", dat het een barbaarsche zede was en in z'n aard alleen nog bij wilden gebruikelijk, en zoo meer. Toch sprak hij ze tegen, kregelig, driftig haast tegen z'n gewoonte. Hij wist niet, wat hij zeggen moest ter verdediging van een voorschrift, dat hij eigenlijk hartgrondig verafschuwde maar hij sprak ze toch tegen. Hij wilde het nu eenmaal niet eens zijn met die beide spotters, die heiligschenners, welke zich het Jood-zijn schaamden, dat ze vingerdik op de gezichten lag en dat van z'n slechtste zijde aan den dag kwam in al hun snorkerig gepraat, hun sluw-zaken-gedoe, hun overdadigheid — hij wilde het met die twee niet eens wezen.

Zij waren „vrij" èn hij, Jozef was óók vrij, toegegeven, maar er was een verschil, een groot onder-

'254